شهادت طلبي

.ماهنامه  سران بسيج.  شماره: 75 آذر 1388 

تانك به او نزديك و نزديك تر مي شود

حسين مانده بود و انبوهي از تانك ها

مانده بود كه چه بايد كند.

ميان حسين و تانك فاصله اي نبود .

هيچكس نمي دانست در دل او چه ميگذرد

چشم به يكي از تانك هاي دشمن دوخته بود

تانك به اورسيد ودر يك چشم به هم زدن

صدايي هولناك برخاست و شعله هاي آتش

ازدرون و بيرون تانك زبانه كشيد.

خب آخه يه چيزي بگو چرا جوابمو نمي دي؟تو از كجا فهميده بودي كه بايد پا بر روي هواي نفست بگذاري و از همه خواسته هات بگذري و مال و فرزندو خانواده و ... رو رها كني وبري از دينت و از ناموست و از مملكتت دفاع كني؟
مگه تو مثل بقيه نمي خواستي راحت باشي نمي خواستي پيش زن و بچت باشي نمي خواستي زندگي مرفهي داشته باشي؟ مثل خيلي هايي كه اون موقع ها زمان جنگ از فرصت سوءاستفاده مي كردن و تا مي تونستن به مال و املاك خودشون اضافه مي كردن.مگه تو بلد نبودي از اين كارا كني؟چرا نكردي؟چرا رفتي جاييكه در هر ثانيه از زمان ممكن بود كشته بشي؟

آخه يه چيزي بگو جوابمو بده!!!

بسيجي چفيه اش روي شونه هاش بود سرشو انداخته بود پايين هيچي نمي گفت.يه كم رفتم جلوتر بغض گلوشو گرفته بود دستم و گذاشتم رو شونشو بهش گفتم تو رو خدا يه حرفي بزن مردم از دلتنگي. سرشو اورد بالا ديدم اشك تو چشماش حلقه زده.خجالت كشيدم.اونوقت من سرمو انداختم پايين چند لحظه به همون حالت هر دومون ساكت بوديم وبعد اون شروع كرد به حرف زدن.مي خواست عقده دلشو به من بگه. به من گفت بيا تو راه برات مي گم.گفتم كجا مي خواهيم بريم؟گفت بيا.باهاش شروع به قدم زدن كردم.ولي تو راه هيچ حرفي نمي زد فقط دوتايي راه مي رفتيم.بهش گفتم پس چرا چيزي نمي گي گفت هيچي نگو و بيا.من هم ديگه ازش چيزي نپرسيدم. باهم به قدم زدن ادامه داديم.

دربين راه به من بايست حالا از اين كوچه بريم.اون كوچه يه كوچه بن بست بود .ديوارهاي كوچه سيا ه پوش بودن و پرچم ها بر سر ديوار ها نداي حسين حسين سر داده بودن.تا انتهاي كوچه رفتيم چند نفر جلوي در به ما گفتن خوش اومديد بفرماييد تو التماس دعا...

رفتيم توي حياط كفشامونو دراورديم و وارد محل روضه خوني شديم.همين كه وارد شديم ديدم يه عده مجنون عاشق شور گرفتن و با صداي بلند تكرار مي كنن حسين حسين حسين...

حال وهواي عجيبي بر فضاي حكمفرما شده بود من دوست بسيجيم و گم كردم چون چراغ ها خاموش بود و من نمي تونستم چهره ها را به خوبي تشخيص دهم.

رفتم توي حال و هواي ديگه از دوست بسيجيم يادم رفته بود.محو عظمت كلام حسين شده بودم كه مداح اون رو تكرار مي كرد با گفتن هر بار حسين تمام و جودم به لرزه مي افتاد.رفتم يه گوشه اي پيدا كردمو اونجا نشستم.مداح شروع به روضه خوندن كرده بود.من هم همونطور كه نشسته بودم تو حال خودم بودم به فكر فرو رفته بودم.چند دقيقه اي ديگر گذشت و مجلس به پايان رسيد من سرمو روي زانوهام گذاشته بودمو نشسته بودم.ناگهان صداي دوستم  به گوشم خورد گفت بيا بريم دير وقته.

منم از جام بلند شدمو با دوستم قدم زنان به سمت خونه حركت كرديم.بازهم توي راه هيچي به من نمي گفت.من هم ديگه هيچي ازاو سوال نمي كردم.ديگه جوابمو گرفته بودم نياز نبود بيشتر ازاين برام توضيح بده.جلوي در خونه كه رسيديم ازش خداحافظي كردمو هردو رفتيم حونه هامون.

آري به راستي كه واقعه عاشورا، واقعه كربلا و ايثارگري هاي اقا امام حسين عليه السلام...

من تا قبل ازاون شب هميشه حسرت مي خوردم چرا در زمان اقا امام حسين (ع)نبودم كه با تمام وجود در ركاب ايشان قدم بردارم.اما ازاون شب به بعد من درس بزرگي گرفتم اينكه من در زمان ايشان نبودم اما هم اينك مي تونم با استعانت از اقا امام حسين(ع)در ركاب اقاي زمان ، امام زمان(عج)قرار بگيرم.

بله اين درس را از اباعبدالله الحسين و ياران با وفايش گرفتم.    پايان اين خاطره ي زيبا  .